Weblog - Patrick Tak Website

13 maart 2008 - Eyes of Jenny, of beter, Jenny would cry her eyes out...

Jep. Ik ben falikant tegen downloaden. Logisch, eigenlijk, als je zelf muziek schrijft. De wet zegt, ruwweg, als iemand anders je stukkie wil uitvoeren of vermenigvuldigen, dan moet ie daar voor betalen, op een of andere manier.

Hoop mensen zijn het er niet mee eens en halen er een hoop niet relevante argumenten bij (de muziek is te duur, de platenmaatschappijen worden rijk of nog beter, ik kan zo genieten van muziek, enzovoorts, enzovoorts...). Ha, en dan zit ik daar en zeg, “Klinkt mooi, maar je bent en blijft een ordinaire boef!” Iedereen vaak beledigd en boos op mij!! Ja hallo, als de wet je niet bevalt, zorg dan dat de wet aangepast wordt, pas niet je gedrag aan. Als je alles wat we in de maatschappij afspreken aan je laars lapt, simpelweg omdat het je niet bevalt, dan kunnen we wel stoppen met die democratie waarin ons hoge goed nou eenmaal is ‘samen met elkaar tot een maatschappij komen, waarin we ons allemaal redelijk kunnen vinden’. Kunnen we ook brood en groenten gaan pikken omdat we het te duur vinden en mag ik ook eens iemand op zijn gezicht slaan omdat ik daar soms heeeuuul blij van wordt (geloof me, soms.....)

Anyway, ging het eigenlijk niet eens om. Laatst hoorde ik dat een muzikant een beetje boos was dat uitgewerkte bladmuziek op Internet ook nogal aan banden werd gelegd. Klopt. Ook dat is een manier van vermenigvuldiging en dat mag niet zomaar. De reden van de boosheid was met name dat het zo’n nuttige bron van informatie en leermateriaal was. En dat de auteurs/muzikanten daar vaak geen bezwaar tegen zouden hebben, dat mensen van hun muziek leerden. Daarbij dacht ik, tja, dat is natuurlijk op beide fronten wel waar. In die zin werkt de wet het creatieve leerproces wel een beetje tegen en da’s retejammer.

Inmiddels denk ik er weer helemaal anders over!! Picture this, ik ben diep in mijn hart een beetje een verstokte ouwe lul, dus ik luister wel eens naar Sandy Coast. Simpel als wat, maar “The Eyes of Jenny” is natuurlijk een prachtig moppie muziek. Dus ja hoor, ik struinen op Internet, naar een snel stukkie bladmuziek.

Eerste ‘hit’ maar klikken... Bij de eerste akkoorden ging het al mis, ik ben maar even verder gegaan met kruisen... En dan heb ik er nog rekening mee gehouden dat iets 100% accuraat uitzoeken iets anders is dan de grote lijnen (de kampvuur methode, offe, op de rand van het bed wordt de dame er wel vrolijk van, zeg maar). Zie hier het resultaat.

Mensen, mensen, kijk nou toch eens, de score is gewoon vet “nul goed!!”. Aan degene die de de transcriptie heeft gemaakt, ga alsjeblieft krassen, dan win je nog eens wat.

Aan alle muzikanten die het Internet gebruiken als informatiebron, vanuit de grond van mijn hart: laat het alsjeblieft links liggen. De bladmuziek die er is te vinden klopt werkelijk van geen kanten. Het wordt uitgezocht door mensen die er werkelijk geen ene malle moer van hebben begrepen. Da’s ook nog oke, iedereen die zich met muziek bezig houdt, alle respect, maar je zure resultaten ook nog eens een keertje online zetten ook getuigt van een werkelijk buitengewoon stuitende hoeveelheid arrogantie.

In die zin, dit soort transcripties mag wettelijk gezien straffeloos op het Internet worden gezet (want het komt namelijk voor geen meter in de buurt van wat het moet zijn), maar het IS gewoon geen goede of nuttige informatie en zeker geen nuttig leermateriaal.

In godesnaam, gebruik je oren. Als je er daarna iets van opsteekt, dan weet ik inderdaad zeker dat degene die het stukje heeft geschreven er oprecht blij mee zal zijn dat je er iets van leert. Zit je er in het begin naast, ook geen probleem. Leren is doen, doen is leren. Volgende keer weer ietsjes beter.

Oh, en ik zou graag de goeie akkoorden van “The Eyes of Jenny” er wel bij zetten, maar dat mag helaas niet. Niet dat het zo vreselijk moeilijk is.

2 december 2007 - Drempeltjes…

Boy, wie heeft ze niet, die kleine momentjes waarvan je weet dat ze je verdere leven best een behoorlijke draai gaan geven. Ik had er destijds eentje toen mijn ouders in één of ander badmintontoernooitje een waanzinnige mixdubbel moesten spelen. Bruut was het goeie woord wel. Laat ik zeggen, ik ging mee jong toeschouwertje, tenslotte was ik nog te klein om alleen thuis te blijven, maar ik ging weg als jong badmintonnertje, eigenlijk. Mijn broer en zus idem. En een paar jaar later waren we heel wat bovengemiddelde inspanning, prijzen en natuurlijk bijzonder veel lol verder.

Meer recentelijk had ik er eentje met Tai Chi. Geïntroduceerd door mijn broer en eigenlijk sindsdien ook weer die toch bovengemiddelde inspanning en lol . En de bijna dagelijkse verbazing dat bezig zijn met krijgskunst je eigenlijk elke dag wel een drempelmomentje oplevert.

Ha, en natuurlijk motorrijden. Wederom geïntroduceerd door mijn broer. Had niet zoveel met die motoren, ging liever ‘gewoon’ dood. Maar goed, mijn broer redeneerde: “Als ik het leuk vind, is de kans ook heel groot dat jij het leuk vindt.” Zo kreeg ik twee lesjes kado en voor ik het wist had ik weer zo’n drempelmomentje.

Wat minder vaak gebeurd is dat die momentjes ook daadwerkelijk op de gevoelige plaat worden vast gelegd. Picture this, een stel bijster jonge gastjes, aan het rommelen bij oma op zolder, op zoek naar, tja eigenlijk alles wat er maar te vinden was. Van oma mocht je tenslotte altijd alles ondersteboven keren. En wat vindt je, de oude gitaar van je pa (een goed Indo kon uiteraard niet zonder), waar we het bestaan niet van afwisten. Geen geweldig ding, en mijn pa had niet echt het geduld gehad om een gitarist te worden, maar dat ding alleen vinden was voor mij achteraf een enorm belangrijk moment. En dat kun je zien!! Jeez, waar is de tijd gebleven.

Geen snaren, of wat, maar het ging om het idee, uiteraard...

18 november 2007 - Schapieschapie smaak je nog...?

Alright, daar gaat het trainen deze week. Naar het schijnt heb ik een vervelend liesprobleempje te pakken, wat alleen maar overgaat met allereerst rust (een goeie week), en daarna relatieve rust (drie weken op standje rustig an). Oh well, ik ben al blij dat dat de remedie is. Het kan allemaal altijd slechter, dus mij hoor je voorlopig niet klagen. Maar je wordt wel zo maar effe een maand verder geschoten. Mokmokmok...

Maar hmm, dat maakt de avonden wel wat lang. In het weekend niet zo’n probleem, want dan is er altijd wel iets aan de hand, maar doordeweeks... Nope, Goede Tijden, Slechte Tijden is toch echt nog steeds geen goede optie om de tijd mee te doden.

Maar kip ik heb je, een hele set blues boeken, o.a. van Stevie Ray Vaughn, natuurlijk gevonden op de diverse torrent sites. Aardig wat CD’s van deze alleraardigste gitarist in de kast staan, maar ik heb zijn stijltje (grofweg Texas Blues) nooit echt verkend. Grappig, als gitarist begin je bij improvisatie eigenlijk direct met een bluesje, lekker simpel. Maar om op eerlijk te gaan, echt Blues spelen is gewoon hartstikke lastig. Ik zou er mijn leven niet mee kunnen redden, als het pistool daar is, zeg maar. Ik kan heel prima doen alsof, en da’s voor een hoop mensen voldoende, maar echte puriteinen zal ik niet echt warm wrijven.

SRV

Vandaag helemaal de geest gekregen en gedoken in “Texas Flood” en “Mary had a little Lamb”, jeez, wat een feest. En als je echt standje hakke-hakke-treintje-treintje gaat (als je youtube filmpjes van Stevie Ray bekijkt zie je dat dat zijn grote ‘geheim’ is), dan klinkt het binnen no time hartstikke tof, eh vet, eh lauw, boemlauw!!

Dus dat wordt komende week lekker doorhalen en de Blues vocabulaire uitbouwen, effe dat lammetje van Marieke bruut shoarmeren.

4 november - Waar sta je nu...?

Tjongejonge, dat was weer eens flink raak. Ik kan niet anders zeggen, onder de drukte op de zaak van de afgelopen tijd heeft de oefening er wel eens onder geleden. Minder regelmatig aanwezig en niet te vergeten als je aanwezig bent wat relaxter trainen om jezelf voor de volgende dag niet om zeep te helpen, dat werk..

Inmiddels is het nog steeds, ehmm, druk genoeg op de zaak, maar op één of andere manier is het wat opgeruimder en is de hectiek er iets af. En er zijn gelukkig weer wat meer mensen op het fort. Merk ik direct bij het trainen. Je huppelt weer wat makkelijker door na het werk en alles krijgt weer wat meer ritme.

Afgelopen vrijdag was het weer de beurt aan Tit Khun. Na wat initieel gekeuvel over “dis ’n det” begonnen met de basistraining. Alle stappen doorlopen op standje laag, want daar had ik nou wel zin an. Bij de eerste stappen voelde het al niet helemaal geweldig. Het lage werk was dan ook eigenlijk in intensieve vorm al een tijdje geleden.
Het was was kwa aantal mensen redelijk rustig, dus dan is er uiteindelijk veel gelegenheid om naar details te kijken. In dit geval was het eigenlijk niet eens iets echt bijzonders, een simpel stappie, Xu Bu, hoe sta je daarin en waar voel je je spieren. In normale omstandigheden sta je er niet eens zo bij stil, maar dit keer kwam de aandacht te liggen op de vastus medialis in tegenstelling tot de rectus femoris. Dat heb ik geweten. Aan het eind van de avond kon ik niet eens meer de trap af zonder leuninkie.

De dag erop was ook maar een beetje door de knieën buigen al ruim teveel gevraagd (vastus.... vastdus... what’s in a name) en ach en wee, wie vreest dan niet die fameuze tweede spierpijndag. Mijn moeder kon het niet treffender verwoorden toen ze me uitzwaaide: “Nou jongen, dat ziet er niet echt soepel uit”. Als een dame van de respectabele leeftijd van 66 zoiets tegen je zegt, klinkt dat toch eh... vervelend.

Maar hey, het is zondag, bij de Media Markt lagen House of the Flying Daggers en Fearless voor een prikkie. Die beentjes komen misschien wat minder makkelijk de één voor de ander, maar omhoog krijg ik ze vast nog wel. Biertje erbij, katjang pedis, kom me maar halen...

23 oktober 2007 - It’s all in the mix!

Zo! Inmiddels is het Mix Jam Festival in Ridderkerk alweer in de grote kist der herinneringen gelegd. Afgelopen zondag een muzikantje of vijftig in een hok, dat staat natuurlijk garant voor gezelligheid. Ieder gelegenheidsbandje een nummertje of vier om zich op stuk te bijten en hakken en zagen maar. Hier ging het goed, daar ging het wat minder, maar hey, het ging om de lol. Ach, het is net als met vissers langs de waterkant, je hebt altijd een gezamelijke interesse en iedere muzikant praat natuurlijk maar wat graag over zijn instrumentje..

Maar de mijne is toch het mooiste...

Los van de muziek (eens zien, ik had een nummertje van Bryan Adams, Jet, Fleetwood Mac en Patti Smith) was er ook ruim voldoende aandacht voor de inwendige mens. De drankjes waren best in orde en de patat was ook eh... op een bepaalde manier wel oké! Twee uur begonnen en pas rond negenen begon het wat rustiger te worden. Het licht ging overigens ook wel uit rond die tijd. Een gezellig biosje met een net zo gezellig babbeltje met uitermate goed volk naderhand had de nachtrust toch al wat ingekort. Benieuwd wanneer ik die beoogde acht uur nou eens ga redden, maar dit soort spontane gezelligheid wil ik in ieder geval zeker niet missen!

Jup, en ach, volgende zondag is het alweer het gastoptreden bij het jaren zestig bandje. Afgelopen maandag met de heren de nummertjes voor de guest appearance doorgenomen, en dat ging eigenlijk heulemaal niet verkeerd! Noem mij maar mesjokke, maar wat krijg je een trek in Indisch eten van die oude Rock & Roll liedjes.... Hmmm, nee misschien krijgt Mags toch wel gelijk over toen ze de horoscoop opstelde en zei, dit soort jaren komt niet vaak langs, a large window of opportunity to meet interesting people! Hey, kom maar op, I’m game.

9 oktober 2007 - Flamingo red…

Oh, wat kan het verleden je soms inhalen. Mijn vader was een behoorlijk grote Shadows fan. Niet dat ie concerten afliep of dat werk, maar om een of andere reden stond, ondanks een behoorlijk uitgebreide en breed geörienteerde platencollectie, toch behoorlijk vaak werk van die gasten op. Behoorlijk vaak? Ik werd er eerlijk gezegd horendol van. Er waren regelmatig momenten dat ik die zwarte ronde monsters over de reling wilde keilen, de platenspeler, versterker en boxen erachter aan en in mijn gedachten kon mijn pa dan maar beter duimen dat ie niet bewoog, want aan een grande finale mag het natuurlijk niet ontbreken. Ha, niet dat ik de moed had, zo lagen de zaken dan thuis ook wel weer :-).

Inmiddels vind ik het supergrappige muziek. Het gebeurt niet zelden dat ik een gesprekje heb met collega-gitaristen en dat je elkaar moet toegeven dat je basis daar toch lag. Tja, tweede generatie. En op zich ook wel logisch. Hank Marvin van the Shadows was eigenlijk toch wel de Joe Satriani, Steve Vai of John Petrucci van zijn tijd. Het aardige is, doordat die muziek me thuis zo ‘opgedrongen’ is, ik kan het allemaal spelen. Vraag me niet naar de titels, ook het pistool zal er niet bij helpen, maar ik kan ze dromen en de handjes doen de rest. En achteraf is het ook helemaal niet zo vreemd dat mijn eerste gitaar een rode stratocaster was, want de foto’s op de hoezen zagen er destijds een beetje zo uit....

Een jaartje of wat geleden naar the farewell tour van deze gasten. Alles werkte nog heel goed bij ze en het was een trip down memory lane.

Zondag 28 oktober speelt de vader van Letty, de zangeres van mijn RHCP coverbandje in Get Rhythm. Jaren 60 bandje, o.a. veel werk van the Shadows, want dat hoort daar nou eenmaal bij. Oorspronkelijk zouden er twee bands spelen, maar eentje viel er uit omdat een muzikant onbedoeld een vinger had afgezaagd of zoiets. Beetje flauw om af te zeggen natuurlijk, want met negen vingers kun je ook nog best veel, zou Django Reinhardt zeggen als ie nog leefde, maar aan één band dus de schone taak alle gereserveerde tijd in te vullen. Het plan is opgevat wat aandacht te geven aan gastmuzikanten, en guess what, ik mag opdraven! En man, heb ik er zin an!

Volgende stap is het doorgeven van de nummers die ik dan zou willen spelen. Lastig, ik kende immers de titels niet (en ook het pistool hielp helaas weer niet). Dus kom je in de situatie “ja dat is dat nummer, dan doe je dingdingedingdingdingwie”. Inmiddels ben ik er wel zo’n beetje uit, wat oude CD’s geven altijd wel uitkomst. En je zal natuurlijk net zien, dat ene nummer wat ik graag wilde spelen was helegaar niet van the Shadows, maar van the Ventures. Nou kom daar maar eens op. Achja, in die tijd vond ik het natuurlijk één pot nat...!

De ‘oude’ sound, nou, dat gaat me niet lukken en laat ik ook maar uit mijn hoofd, dat kan de oudere garde die speelt waarschijnlijk veel beter. Maar met een modern sausje eroverheen... ik zie het wel voor me! In ieder geval heb ik met het thuis rehashen van al die oude meuk behoorlijk veel lol!

2 september 2007 - En toen was alles weer normaal...

Afgelopen vrijdag wederom een dagje vrij. Stilte voor de storm; aankomende week zijn er op de afdeling wat mensen op vakantie, er zijn weer veel afspraken en natuurlijk weer een hoop voor te bereiden. De komkommertijd is nu duidelijk achter de rug.

Zaterdagochtend eerst trainen. Ook de vakantieperiode daarvan (hele maand augustus) is achter de rug en het was meteen weer goed aan de bak. Direct daarna door om zus en zwager van het vliegveld te halen. En direct daarna door naar Beatstad, op het malieveld in Den Haag.

Ongelofelijk druk, 450.000 man is echt fors en er was ook ruim te weinig eten om iedereen tevreden te houden. Stel je voor, een absurd lange wachttijd voor een bakje druiperige friet. Als je geluk had, ik was sowieso te laat voor wat voor type calorieën dan ook! Uiteindelijk was het supergezellig, Van Velzen gemist, maar Ilse DeLange is altijd leuk. Di-rect ook wel, al kwamen ze niet geweldig uit de verf. En Pink, tja, er staat wel heel duidelijk een persoonlijkheid op het podium. Geen slechte score voor de zaterdag.

Zondag een kort bezoekje bij een klant, waar een collega druk met migratie bezig was. Daarna even door naar de stad en ’s avonds weer eens een keertje de big boss geslacht in Gears of War, samen met vriend Wouter. Binnenkort maar een tandje hoger voor wat betreft de enemy density.

21 augustus 2007 - Tussen de schuifdeuren...

Hou er niet zo van, als er gitaar gespeeld wordt op feestjes. Je kent de situatie, oud Spaans gitaartje in de hoek en dan spelen. Zoals ik het zie, een paar mensen vinden het grappig, de rest krijgt het gratis en voor niets door de strot geprakt. Om op eerlijk te gaan, ik vind dat er in die situaties ook helemaal niet zoveel mensen zijn die volledig allenig kunnen spelen en ook nog eens met overtuiging de broek omhoog houden. Ik schaar mezelf ook niet onder die enkelingen en als het gevraagd wordt heb ik meestal zoiets van ‘kom maar een keertje naar een optreden’.

Sure, uitzonderingen daargelaten. Verjaardagen bij Jan, de oude zanger van Backbone, hoop gedoe op die gitaartjes, maar goed, Jan zal altijd een begenadigd singer/songwriter blijven en 80% van wat daar laat op de avond zit is sowieso muzikant, dus er hangt altijd wel een wine, women and song sfeertje. En vorige week dinsdag dan. Bescheiden verjaardagsfeessie en daar komt het jammerhoutje. Ik denk oeps, Pat, hier komen de Angies van deze wereld, op naar het dakterras en een sigaretje roken, hate that part... Ik sta nog niet met een been buiten of ik hoor ineens heel bekende klanken van een heel behoorlijk stukkie Harry Sacksioni...

Toch maar even teruglopen en voor je het weet zit je te babbelen over hoe je dit of dat stukje in Meta Sequoia nou het beste kunt aanpakken. Jep, ik mis inderdaad een melodietoontje (nooit geweten) in het E7 stukje en nope je moet wel degelijk een barré gebruiken wil je de Amin7 goed laten klinken. Oke, daarna kwam toch het moment dat de Angies en de More than Words zouden kunnen komen, maar we waren het nnnnnnet voor.

Jeroen, dude, serious, verwissel die snaren eens vaker dan eens in de vier jaar en haal je roest eens effe flink weg uit de armen, want zelden spelen is echt zonde. Fun toch, al is het maar op de rand van het bed!

En later ook maar weer eens gezellig in het oude werk van Extreme gedoken door de More than Words frase.

Ha, ik kan me nog herinneren dat ik naar een concert van Extreme ging en alle jonge meidenkoppies wit weg zag trekken die alleen maar voor dat akoestische ding gingen. Ik bedoel, op dat moment waren Nuno Bettencourt en Gary Cherone wel degelijk the best guitar and voice in rock (arguably) en hun muziek was niet voor tere zieltjes. Gary Cherone werd niet veel later bij Van Halen gevraagd (om draken van CD’s af te leveren met hen) en Nuno, ach, nou ja, die stond niet al te lang geleden te spelen in Musicon. Ehm, da’s een oefencentrumpie bij mijn moeder om de hoek, om het verschil met de stadiums van destijds maar even te schetsen.

Anyhoe, ik ga maar weer eens lekker stoeien met Get the Funk Out en He-man Woman Hater (damn wat een super riffwerk was dat toch...)

19 augustus 2007 - It's a head on the head, a knock of the knuckles...

Maar niet de volgtijdelijke bucket full of tears and a sea full of rain… Afgelopen vrijdag, ondanks de vakantiemaand, maar weer een keertje afgesproken met oefenmaatje David om een beetje te trainen.

Voor de vakantie hadden David en ik een behoorlijk intensieve les Fanziquan achter de rug, dus die vorm eerst maar een paar keer doorlopen. We zijn er wel uit: alle bewegingen zitten er redelijk in. Waar we ook uit zijn is dat er daarna nog een flinke pot werk ligt voor ‘power’ en speed (liefst de combi), maar goed, links voor rechts en dan andersom en dan komen we er wel, we hebben de tijd. Daarna samen een beetje rommelen met mogelijke toepassingen. Genoeg om nog even over na te denken.

Fanziquan

Daarna door naar het Shaolin werk, Duanda. Shaolin stijlen zijn overwegend extern en niet misselijk als het gaat om impact, dus al relatief snel stonden we behoorlijk te zweten en pijn te lijden. Zowel David’s bot als het mijne is behoorlijk scherp (no pun intended) en slechter kan je het dus beiden eigenlijk niet treffen. Na alle partneroefeningen een keer of wat te hebben doorgenomen, kan je nog maar één ding doen, lachend met elkaar doornemen welke klap goed raak was en welke niet en de ander plechtig beloven dat ie ‘die ene’ nog wel een keertje terugkrijgt! En natuurlijk proberen die haperende rechtervlerk weer in het gareel te krijgen. Pijnlijk? Jep. Leuk? Jepjep!! Daarna in de buurt een Tsingtao biertje en wat eten met een bibberende rechterhand en bij thuiskomst even aan de Arniflor hangen.

Zaterdag en zondag relaxed! Beide dagen even op het terras gezeten met een koffie verkeerd en een biertje. Tegenover inspanning moet natuurlijk ook een beetje ontspanning staan!

29 juli 2007 - Doe mij één stuks vakantie…

Allemachtig. Twee weken vrij en hoeveel kan er gebeuren... Ik had mezelf voorgenomen alleen maar op mijn lauweren te gaan rusten.

Sure, die vakantie aan de Côte d’Azur, dat was natuurlijk magistraal. Rond een uurtje of half tien in een knus studiootje uit je nest rollen, verder wakker worden op het strand en rond een uurtje of twaalf weer uit de brandende zon om een beetje te luieren in de achtertuin onder de parasol, boekje lezen, rustig een beetje trainen in de schaduwrijke plekken op de parkeerplaats van de studio’s, daarna weer even naar het strand omdat de zonintensiteit het weer toeliet. Daarna lekker eten, BBQ, mosselen, vis of wat dan ook. En daarna met de laatste restjes van de fles Rosé toasten op nog zo’n superdag. En natuurlijk je even nietig voelen bij het duidelijk aanwezige geweld van een flinke bosbrand.

Maar tijdens de vakantie een fantastisch boek aangesneden dat me met name op vlak van persoonlijke ontwikkeling een flink stuk verder heeft gebracht. Een “nou snap ik het” momentje waar ik zo onwijs veel plezier in kan hebben!

En bij terugkomst er weer eens met je neus op de feiten worden gedrukt door iets wat iemand in je vriendenkring overkomt; het leven is mogelijk heel kort en heel fragiel. Die dingen waarvan ik dacht, moet ik nou wel, zal ik nou wel, is het wel zinvol... Gewoon maar doen en de vragen komen wellicht later... Let alone failure or success...

Daarna de informele afsluiting van het oefenjaar van de School van de Kraanvogel (posting "Eén zon maakt vele sterren...)

Alle dudes en dudettes bij elkaar! Thanx voor weer een jaartje wijzer worden!

En tuurlijk, het was dan wel vakantie, maar afgelopen maandag, dinsdag en een deel van de woensdag heb ik gewoon zitten klussen voor de zaak. Het kon gewoon even niet anders. Ach, wat je er in stopt komt er ook wel weer uit. Zo’n baas heb ik dan ook wel weer! Na 11 jaar trouwe dienst heb ik geleerd daar geen twijfels over te hebben.

Na de vakantie in Zuid-Frankrijk heel karakteristiek gestruikeld over een geweldig huisje. Details moeten nog worden geregeld, maar de kans dat het niet doorgaat is nagenoeg nul. Keep you posted on the house warming date!

Afgelopen donderdag een fantastische lesdag. Sinds een jaartje of wat bezig onder begeleiding van Roel een nieuwe vorm te leren, ‘Fanziquan’, maar ach het was altijd een beetje tussen het een en het ander in, of na de reguliere lessen, dus afronden kwam er niet echt van. Hoewel mijn insteek oorspronkelijk anders was, is Roel behoorlijk rechtlijnig: “wil je les, krijg je les, part of the deal en ik zorg dat ik er ben”. Super natuurlijk. Ik heb het geweten. Samen met David, die ook wel in was voor wat game, en ook vrij was, drie uur lang lopen ploeteren. Zwaar hoor. Drie uur lang trainen an sich is voor ons helemaal niet ongewoon, eerder het tegenovergestelde, maar ook nog eens heel geconcentreerd bezig moeten zijn met nieuwe bewegingen, volgordes en dat soort werk, in een werkelijk ongelofelijk hete studio, ik was kapot tot op het bot. Dan voel je je alsof je bent opgevreten en weer uitgekakt.

Dave and me learning...

Vrijdag onverwacht een soortement van vrije training omdat Roel verhinderd was. Samen met David de nieuw aangeleerde vorm doorgenomen en daarna onder de bezielende aanwezigheid van oefenoom Michael lopen pruttelen met van alles en nog wat. O.a. ook de wat hardere externe stijlen (die we allemaal stiekum heel tof vinden). Daarna bijbabbelen onder het genot van een Chinees biertje en wat Pangsit. Die babbeltjes bij een biertje, ach, we zijn er inmiddels aan gewend, ook dan kan je nog heel wat leren.

En inmiddels is het zondag. Samen met vriend Wouter geprobeerd het weekend zo lang mogelijk te rekken met een een bezoekje aan de jeugdhelden (“Autobots, roll out!”) en een biertje bij de Zwarte Ruiter. Maar nu is het dan echt zover. De wekkers zijn gezet, morgen is het weer werken geblazen...!

22 juli 2007 - Je licht een weekje je hielen...

Het stond al een tijdje in de planning. Met Mike, John, Wouter zou ik een kleine twee weken gaan ‘buiten spelen’ op de motor. Uiteindelijk is het allemaal wat anders uitgepakt, voor John en Mike kwamen interessante klussen tussenbeide, dat soort werk, dus het was aan Wouter en mij alleen. No prob, die situatie hebben we al eerder gezien, en met Mike en John erbij, ach, het jaar is nog niet voorbij, er is nog tijd.

Ook de motoren zijn niet meegegaan. Wouter’s nieuwe speleding, nieuwe 200pk Audi TT, jeukte onder zijn billen en natuurlijk hebben we gezegd, daarin naar Zuid-Frankrijk scheuren, hmmja, laten we dat ook maar onder de noemer ‘buitenspelen’ scharen.

Normaal gesproken doen we dit soort ritten altijd ’s nachts. Heel onkarakteristiek werd ik dus van de wekker wakker om kwart over twee. Half vier zaten we goed en wel ‘in zijn zes’. Hier en daar wat oponthoud, dus een goeie veertien uur later waren we waar we wezen moesten: St. Aygulf, zeg maar, het Rijswijk van Frejus. We hadden daar een zeer gezellig Frans (duh...) studiootje gehuurd, niet duur, maar van alle gemakken voorzien en de dametjes die de boel daar bestierden pakten het superleuk aan.

Daarna was het een aaneenschakeling van strand (zij het dat we dat zonnen maar voorzichtig hebben aangepakt), biertjes, roseetjes, lekker eten en ow, wat hebben we ook veel geslapen. Just what the doctor ordered. Bijzondere dingen gedaan? Nope, niet echt. Uitgerust? Absoluut. Gezellig? Hell YES!

Moeders en Tien hebben zich gedeeld ontfermd over de skatjes, dus die zaten bij terugkomst bijzonder goed in het goedgekamde vel. Deze dames gaan net zo makkelijk een uur of drie met ze lopen knuffelen en pemperen dus te klagen hebben ze weer niet gehad!

En natuurlijk de grappigste verrassing, een supergezellig duivennestje op het balkonnetje voor. Ach, ik zit er zelden, dus laat ze maar. Inmiddels hebben het opdoffen en koeren geresulteerd in twee eggs (laat ik nou net zonder zitten). Volgens een duivenkenner gaat het hele traject zo ongeveer 45 dagen duren, inclusief uitvliegen. Oh well, dat is te overzien.

Uiteraard waren de beestjes door moeders al voorzien van een fijn bakkie water. Ik heb er nog even een boterhammetje bruin aan toegevoegd. Als we dan toch een ruime maand tot elkaar zijn veroordeeld, nou ja, dan maar vriendjes maken, met het levensgrote risico dat ze volgend jaar weer terugkomen. Nou ja, da’s van later zorg.

En nu nog een weekje in eigen land uitrusten voordat de ratrace weer gaat beginnen!

10 juli 2007 - Boulevard of broken dreams, or… something like that...

Oei, dat was me het weekendje wel…Vrijdagavond superlekker trainen en daarna met de goegemeente van Tai Chi nog even een hapje gedaan in Chinatown. Ouwehoeren kunnen we wel, dus voor je het weet is het laat. Tijdverdichting is iets raars.

Feed me...

Zaterdagavond was het verjaardagsfeesten geblazen, vriendin Nanou bereikte de respectabele leeftijd van 23, al oogt ze veeuull jonger. Zoals altijd was het goed verzorgd en er het overige volk was ook, eh... erg leuk, to say the least...

Nadat het proviand daar soldaat was gemaakt hebben we nog maar even ons heil gezocht in één van de leukere kroegen die Den Haag rijk is, de Paap. Vanaf het moment dat we daar over de drempel stapten, zijn de herinneringen evenwel wat vager. Gelukkig wist men me de volgende dag een beetje bij te praten. Ach, iedereen kent dat wel, het hartje wat op de tong en zoals gezegd werd, dronken mensen spreken de waarheid. Hmmm, heb eigenlijk geen reden om daar echt aan te twijfelen. De jarige job heeft me in mijn eigen wagen geprakt en tegen Rentabob gezegd, "die kant op!". Kost wat, maar dan ben je ook veilig thuis en kun je tegen de skatjes zeggen: "dddaah wasj een gesjellighe ajvond, joh..."

De volgende dag maar weer gewoon normaal gedaan. Met een groepje van zeven eerst wat gegeten bij een hippe pizzeria (hip heeft ook zo zijn nadelen, hebben we gemerkt), en daarna naar de Parade gegaan en wat kleinkunst-achtige dingetjes bekeken en wat geslenterd. Ook daar was het overige volk, eh... weer erg leuk, to say the least.

Parade...

Maandag gezond weer op en ach, inmiddels draait de week alweer bijna. Druk genoeg is het op het moment wel. Aanstaande vrijdag is de laatste werkdag, voordat ik ga genieten van een welverdiende vakantie in La Sud de France.

30 juni 2007 - Veel plezier...

Zaterdag maar lekker vroeg de stad in. Tien over tien stond ik in de studio lekker wat dingetjes door te nemen en wakker te worden. Na een uurtje of anderhalf was het welletjes. Even een kop koffie en daarna door naar de diverse kledingzaken, op speur naar overhemden en schoenen. Altijd favoriet. Not. Met sportschoenen weet ik het inmiddels wel, Puma Future Cats zijn er altijd wel te vinden, maar Van Lier, Bommel of Mexx, hmmm heb er toch altijd weer wat last mee. Tel daarbij op dat het zaterdag was, dus als je voorover bukt om je vetertje te strikken, wordt je pardoes tegen je hoofd geschopt door het andere winkelende volk. Nee, die frustratie heb ik maar even losgelaten, dat komt een andere keer wel weer...

Daarna nog een koffie met vriend Wouter en door naar huis. Weinig op het programma, dus hey, laat ik lekker naar de Studio gaan om verder te mixen. Ik was een ruime week geleden al begonnen, maar ik had werkelijk geen idee of wat ik had achtergelaten een beetje te pruimen was. Thing is, na een paar uurtjes mixen wordt je gehoor langzaam maar zeker moe en ben je niet meer helemaal objectief.

Het bleek helemaal niet verkeerd te zijn, al was er nog wel wat te sleutelen. Na twee uur was ik wel verdomde dicht in de buurt. En ja, hoor, doe ik weer eens lekker onvoorzichtig, leg de koptelefoon op het toetsenbord en kadeng, ineens alle partijen kwa timing helemaal door elkaar. Kan de fout nog steeds niet reproduceren, John en ik hebben er wel eerder last van gehad. Misschien een verborgen quantize shortcut, ik weet het niet. Maar resultaat, weer een uurtje teruggeschoten. Ook die frustratie ben ik maar uit de weg gegaan. Morgen is er weer een dag, maar het begint er op te lijken.

Daarna maar lekker mijn vingers zeergespeeld op een stukje van de meester....

Doublestop hamer-ons, pull offs en slides, resultaat, iets wat heel makkelijk klinkt, maar retemoeilijk is...

28 juni 2007 - Keertje veel praten en weinig zeggen...

Owke! Weblogjes schrijven is echt super. Mijn mening. Dingen die je bezighouden op een aardige manier proberen te formuleren is echt heel verhelderend en werkt nog eens relativerend ook. En dan ben ik nog niet eens een vrouw, daarvoor heb ik me laten vertellen dat het bittere zelfs noodzaak is, hardop praten of opschrijven. En soms heb ik weken dat ik niets schrijf. Valt er weinig te melden, te verhelderen of te relativeren.

Ach, het heeft ook wel lastige kanten. Niet al te hard zagen over het werk (en waarom zou ik ook, ja, het is soms harstikke te druk, maar boy, het is ook hartstikke leuk), oppassen dat de mensen die je hebben beziggehouden niet te negatief of te positief afschildert, dat werk. Dus ach, soms kom je dan wel eens terecht in algemene stellingen, of beter nog, analogieën. Let’s face it, wij Ollanders zijn allemaal opgevoed met de Bijbel in het achterhoofd; analogieën werken. De Big Kahuna in dat boekie was er meesterlijk in.

Mocht iemand zich dan eens voor het hoofd gestoten voelen, kan je altijd nog zeggen, ‘het is te breed gesteld om op een specifiek persoon te slaan’, of ‘dat is niet wat ik bedoelde’, of ‘dat is toch geen reden om me aan het kruis te nagelen??’

En ach, zo lees ik logjes van anderen eigenlijk ook altijd, en met heul veul plezier, veel van mijn vrienden houden ze bij. Tuurlijk is er soms wel eens een logje waarvan ik denk ‘..want die jongen, dat was ik.’ Als het prikkelend genoeg is, nou ja, dan doe ik er wat mee, zelfs als het niet op mij zou slaan, want soms maakt de zienswijze van iemand anders natuurlijk gewoon bijzonder goeie kaas en is het nuttig er eens over na te denken.

Vandaag (na een seminar dat tot acht uur duurde in Utrecht) wezen cruisen met vriend Wouter en zijn nieuwe bolide!! Tjonge, damn wat een bak. 200PK onder je reet is echt waanzinnig bruut!! Dat knallende Bose geluidssysteem erin is echt supercool...!!! En die lederen kuipzitjes met stoelverwarming zijn superrelaxed..! Oh nee, wacht eh, relativeren... Uhm, nou ja, het brengt je van A naar B....

Maar wel suuuuupersnel....!!! Me jealous...

27 juni 2007 - Da’s pas een dag, dat mag een dag heten…

Na een goeie nachtrust weer met goeie zin op. Door naar ons nieuwe pand, waar we sinds afgelopen vrijdag zitten. Op de bovenverdieping, waar alle mensen van professional services zitten is het eigenlijk al verrassend opgeruimd. De dozen zijn uitgepakt, de bureau’s afgezien van de docking stations helemaal leeg. Dat was wel anders, want we zijn allemaal fervent aanhanger van bladspiegel en dus monsterlijke paperassenproduceerders. We hebben allemaal plechtig beloofd dat we het zo gaan houden, maarja, als de drukte regeert, dan is opruimen het eerste wat erbij inschiet (eigenlijk wel jammer)...

Hoe dan ook, lekker druk op het moment. Mijn directe consultancy collega gaat de toko verlaten, dus raad eens waar het werk terechtkomt... Om drie uur afgereisd in de richting van Utrecht. Avondactiviteiten bij een klant van ons. Verhaaltje extended Ethernet verbinding, router, firewall en daarachter een hosting omgeving o.b.v. Citrix Presentation Server, inclusief DMZ naar een ander management netwerk. Ploeteren tot op de minuut af twaalf uur. Marijn, Rick en ik waren zeker moegestreden (na wat absoluut onvoorziene tegenslagen), maar hey, alles is up and running en doordat we de activiteiten in de avond hebben gedaan had niemand er last van.

Nu nog even de communicatie afronden en rondsturen en dan gaat deze weer de boeken in als een dag uit het leven van...

25 juni 2007 - Zondag en maandag zijn niet te combineren…

Maandje of acht geleden had ik er niet echt om gegeven, optreden van the Red Hot Chili Peppers. Inmiddels natuurlijk coverbandje, dus hey ho, gezellig, let’s go.

San was zo cool om iedereen rond te rijden. Mij om één uur opgehaald, daarna lekker relaxed met de Passat verder. Na wat file kwamen we op het terrein. Even los van de regen, supergezellig. En tegen de nattigheid was een poncho effectief genoeg. Mochten niet klagen.

Het optreden zelf was objectief niet buitensporig geweldig. Het geluid was nogal slecht, heb het in Goffert wel eens beter gehoord. Maar leuk om te zien hoe de dudes zelf de stukjes live aanpakken waar ikzelf nog wel eens mee zit te vechten.

Maar hey, was een goeie dag uit, met bijzonder goed volk. Genoten tot de laatste minuut (rond half vier, toen ik voor de deur werd afgezet). Absoluut snel en vaak voor herhaling vatbaar!

Vanwege het late uur van slapen gaan was de maandag iets minder, maar gelukkig mail genoeg gezien om te weten dat gedeelte smart halveert. ’s Avonds trainen, belangrijke les, wat mij betreft: als je alleen wilt zijn heb je andere mensen ontzettend hard nodig.

17 juni 2007 - Gig te Ridderkerk…

Na een aantal maanden van redelijk hard werken (zij het met heel veel plezier uiteraard), voor het eerst full-blast aan de bak met het Red Hot Chili Peppers coverbandje. Een aantal weken geleden een uitnodiging gekregen van onze goeie vrienden van Get Rhythm om het ook maar eens op het podium ‘tentoon te spreiden’.... Sure, no problems there... When you’ve gotta try things out, might as well try them at home. En een beetje thuis is Get Rhythm na al die maanden voor mij wel geworden; je mag je eigen ding doen, de koelkast is altijd gevuld en we hoeven nooit vroeg naar bed.

Het podium van Get Rhythm is ook heel goed op orde. Goeie PA, tof licht en het podium is zeker niet te laag! Donderdagavond zijn we begonnen met soundcheck en rustig aan wat nummers doorspelen. Zo op het podium werkt het uiteraard allemaal weer net wat anders dan in de oefenruimte. Daarna, tja, toffe lui, de koelkast gevuld en ai, toch weer niet vroeg naar bed.

Vrijdag ben ik anderhalf uur voor het optreden binnengestrompeld en als een bezetene snaren vervangen. Alles stemmen, klaarzetten en rond tienen was het hakken en zagen. En dat voor een behoorlijk omvangrijk publiek. Tja, het geldt nog steeds hoor, zonder het podium is het leven een tikkeltje grijs.

Me Fiedeldie ...

Me Fiedeldo...

Sandra stretching out...

Sandra on higher ground...

Letty singing...

More singing...

Eric 'Tick-tick-boom'...

And flimflam...

Party of three doing 'Road Trippin'...

De reacties waren heulegaar niet verkeerd. Tijd om op onze lauweren te rusten is het zeker nog niet, maar als dat wel zo was, dan hadden we wel weer wat gevonden om over te mekkeren, want iedereen in deze band wil eigenlijk alleen maar voorwaarts. Naar de horizon en liefst iets verder, dus.....

Nou, hoe dan ook, het smaakte weer naar meer. Nog een weekje of wat en de demo is klaar. Kunnen we weer lekker aan de boom gaan rammelen voor meer van dit werk!

16 mei 2007 - The cult of snap...

So there, alweer fiks wat maanden aan het rommelen. Sure, komt met de leeftijd, hou ik mezelf al een tijdje voor. Een paar maanden geleden is het eens een keer flink in mijn nek ‘geschoten’. En net als met mijn nog vaak bezongen (in de kroeg dan, he, op de melodie van hihihi hahaha stond erbij en...) val met de motor in Parijs, het was weinig spectaculair. Het doet alleen maar zeer, en belangrijker nog, je wilt tegen iedereen gillen: “Lach niet!! Het zou jou ook kunnen gebeuren! Niet!!??! Ech wel!! Echt!! Echt, hoor... toch?”

Om je gek te grinniken... Bij het oefenen gebeurt het meer dan regelmatig dat je in houdingen wordt gemanouvreerd die op zijn minst oncomfortabel zijn. Nature of our game. Tikken krijgen, ook wel eens. Ook vallen komt uiteraard voor op de spekgladde ondergrond waar we op trainen. En dan krijg je last van je nek als je, ehm, bij wijze van spreken, tja, noem eens iets, laat ik zeggen: je tanden poetst, of iets dergelijks....

Hoe dan ook, sindsdien is het niet meer wat het geweest is. Als je je bewust wordt van je spieren is er doorgaans iets niet in de haak. De laatste weken begint het te verergeren en momenteel, ach, pijn went wel, maar het is zo vermoeiend. Niet zelden sla ik het laatste uurtje werk over. Eerder weg of gewoon niet meer productief. En trainen is daarna al helemaal geen optie meer. Zelfs eten schiet erbij in als je het liefste op je bed ligt.

Tja, dus uiteindelijk toch maar het onvermijdelijke, een bezoekje aan de dokter. Ik heb niet de illusie dat ie een pil in huis heeft waarmee het direct weg is, maar wellicht kan hij me in de minst slechte richting duwen. Ik heb namelijk niets met fysiotherapie, anders had ik er al wel gezeten. En nog veel minder met chiropractie en manuele therapie zegt me eigenlijk ook weinig. En natuurlijk betwisten ze elkaar voldoende, leert wat Internet research me, stuk voor stuk bieden ze de beste oplossing voor nekklachten. Als het er nou twee waren, dan gooide ik het muntje wel...

Over Internet research gesproken, dan de oorzaken van nekklachten, haha, het kan natuurlijk een plotseling trauma zijn, zoals een auto-ongeluk, ofzo, maar hoe ik eraan ben gekomen, komt daar in de verste verte niet in de buurt. Gelukkig, ik heb gezien wat dat kan doen. Overbelasting kan een mogelijkheid zijn. Verkeerde werkhouding. Te weinig sport. Oh wacht, stress is uiteraard altijd een gezellige boosdoener. Of hhahahabullshitpsychosomatischklachtje...!

How true...

Anyway, morgen zit ik sinds tijden weer eens zenuwachtig te trommelen in de wachtkamer. Waarschijnlijk met mensen die echt ziek zijn. Of veel zieliger nog, met mensen die denken dat ze ziek zijn. Oh gruwel, kepper nou al zin an. Not.

Maar goed, I’ll keep you posted. Nu kan ik er nog een klein beetje om grinniken, die lichamelijke onhebbelijkheden, maar voor hetzelfde geld moet ik mijn weblogje morgen dicteren, omdat ik de euvele moed had tegen een veel te grote vent, die veuls te veel lol in zijn werk had, te zeggen: “Ja hoor, meneer, kraak mijn nekwervels maar, want de dokter zegt dat het goed voor me is...”

Zoals ze in dienst plegen te zeggen... "Wacht. Uit". ("Meer info volgt, maar het gaat even duren, dus rook effe een sigaret")

2 mei 2007 - Take 4...

Na een weekje relatieve rust afgelopen zondag wederom richting studio, na het trainen. Alle instrumentalisten uit het bandje hebben hun share of the fun gehad, ditmaal sloeg de klok zang.

Uit met de rust...

De steeds terugkerende setup wordt met de weken eenvoudiger, gelukkig, doen is leren en leren is doen, al is zang op sommige punten wat lastiger opnemen. Meer gevoelige microfoons, plopkapjes, compressors (hoe werkt dat ook alweer, hard knee, soft knee, wat voor attack, ratio en gain make-up...) maar na wat soundchecken waren we helemaal up and running.

Nou was Let de eerste van het zootje ongeregeld die eigenlijk helemaal geen studio-ervaring had, dus ik was reuze benieuwd hoe ze zou reageren als het spreekwoordelijke rode lampje aanfloepte. Zeker met mij achter de knoppen. Ik durf na 36 jaar inmiddels wel te zeggen dat ik de makkelijkste niet ben in dit soort zaken. Maar het moet gezegd, het eerste liedje “Dani California” stond er toch aardig snel op.

Pas echt grappig werd het bij “Sir Psycho Sexy”. Zang daarvan is ritmisch op zijn minst lastig en uiteraard moet je bij opnemen, veel meer dan bij bijvoorbeeld repeteren, letten op stemvoering, intonatie en vooral intentie. Van Anthony Kiedis van the Peppers weet een kleuter nog dat ie loco in zijn paasei is, dus dat wil je ook soms in de opnamen terughoren, zelfs al is het maar een cover. Dus ik spoel wel heen en weer en prik wel in totdat het helemaal goed is. Engelengeduld wat dat aangaat, maar soms voor het lijdend voorwerp achter de microfoon wel vermoeiend.

"Deze klonk al heel goed, hoor, maar we doen em toch nog een keertje..."

Na toch een behoorlijk inspannende sessie stond het er toch bepaald niet onverdienstelijk op! Heel goed gewerkt. En we zijn nog on speaking terms, hahaha. Volgende week weer een sessie en dan zijn we rond met de leadzang. Wellicht nog wat koortjes erbij en dan is het mixen geblazen. We gaan het puur houden hebben we al afgesproken. Pfff laat dat nou net de moeilijkste optie zijn, maar het is ook na een paar weken nog steeds heel leuk om weer eens in de studio te rommelen.

Inmiddels, alsof de duvel ermee speelt, zijn John en ik alweer aardig wat mensen tegen het lijf gelopen die graag een demo willen gaan opnemen, en we gaan ze maar aannemen. Dus als de eigen activiteiten voorlopig even zijn afgerond, zijn er weer klussen genoeg! Van stil zitten krijg je het toch maar koud...

10 april 2007 - Paasweekend

Het paasweekend begon zeer goed met een bezoek aan een optreden van Beth Hart op vrijdag, in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard!! Verjaardagskadootje van de bandmaatjes! ’s-Middags afreizen, even uit eten en daarna heerlijk relaxen op het VIP-balkon, gratis drank en nootjes. Beth Hart had ik nog niet veel van gehoord, maar ik was bijzonder aangenaam verrast. Heel energiek en supergoeie songs... Binnenkort maar eens wat materiaal aanschaffen...!

Je maakt wat mee in een leven...

Zaterdag vroeg uit de veren voor een motortochtje naar Limburg. Hoewel het weer zaterdag minder goed meespeelde dan we hadden verwacht, was het toch een superleuke rit. Na aankomst in het hotel even wat gegeten en weer buiten gaan spelen.

Rond een uurtje of zeven de douche in en met de taxi naar het ‘Onzelievevrouweplein’, lekker wat eten en daarna door naar een Ierse kroeg met live muziek. Uiteraard met de taxi terug naar het hotel, dus je snapt, een biertje meer of minder was niet zo’n probleem.

Zondag 's-ochtends rond negen weer opgestegen met een heerlijk zonnetje en goeie temperatuur, na een uitermate goeie nachtrust. De geplande motorroutes hebben we uiteindelijk niet kunnen volgen. Maar gewoon rijden en afslaan naar de richting die het leukst lijkt heeft ons op veel leuke plaatsjes gebracht. Dorpje in, dorpje uit, heuvel op en af. Valkenburg hebben we gezien, Gulpen en weet ik wat al niet.

Hothothot...

Op de terugrit vond helaas een van de motoren het noodzakelijk ermee uit te scheiden (ondanks een net ondergane grote beurt), dus dat was een dompertje, maar zoals terecht werd opgemerkt “beter aan het einde van het weekend dan aan het begin, en het weekend was geweldig”. Sluit ik me bij aan. De herhaling zal vast niet lang op zich laten wachten!

Jammer....

Dinsdag 3 april 2007 - Wordt vervolgd...

Hmmm, ik heb al een tijdje niets geschreven over Tai Chi. Afgelopen maanden is het op de zaak nogal druk geweest en ik moest dan ook best regelmatig een lesje overslaan, omdat ik ’s avonds nog aan het werk was of de energie ontbrak (ik ben ook geen twintig meer).

Misschien was het wel veel praktischer om even een algehele break te nemen, als het werk dan toch moet gebeuren. Maar ach, da’s ook weer niet handig, want als je eenmaal een aantal weken/maanden weer gewend bent dat je ’s avonds geen les of training aan de hand hebt, zie dan maar weer eens vol goede moed te beginnen. Tenslotte, de rest leert wel gewoon door, zeker in de vormen die we veel trainen niet zo handig als je later weer alles moet inlopen.

Dus gewoon maar doorgaan, waar het uitkwam, soms met een beetje sjagrijnig hoofd, omdat rustig ’s avonds thuis zitten wel degelijk hetgene was wat ik waarschijnlijk had geroepen als je me midden in de nacht wakker zou schudden en vroeg wat ik het liefste zou doen.

Wat pik je dan nog op, bij die lessen, als je eigenlijk toch energie-technisch niet meer echt openstaat voor nieuwe informatie? Nou, kan ik best heel kort in zijn, op Tai Chi niveau vaak weinig, of althans, zo ervaar ik het dan. Maar op interpersoonlijk vlak destemeer. Zeker als de lessen zich wat meer toespitsten op ‘voelen’ en beredeneren, dan werd ik daar soms niet vrolijker van. Dan was ik maar liever gewoon bezig (hakken en zagen), tenslotte heb je dan al een flinke werkdag nadenken en invoelen richting klanten achter de rug. De hele dag alleen boterhammen met hagelslag eten is ook geen feest.

Hakken en zagen met Ananta

Mijn oefenmaatjes konden daar soms dan weer heel anders in staan, misschien en zelfs zeer waarschijnlijk wel omdat zij overdag weer met hele andere dingen bezig zijn en ook omdat we persoonlijk ook heel veel verschillen. Het is op zijn zachtst gezegd een ‘divers gezelschap’.

Dus, hmm, interpersoonlijk heb ik wel geleerd dat wanneer ik niets liever meer wil dan met hakken en zagen aan de gang (vermoeidheid zit bijna altijd in de geest), ik anderen vaak ervaar als een tikkie soft. Hoeft niet eens zo te zijn, maar helder is het dan wel dat we dan voor mijn gevoel mijlenver uit elkaar staan. En nu ik moet ook eerlijk zijn naar mezelf, die afstand lijk ik zelf ook zo nu en dan te zoeken. Ik krijg het ook vaak voor elkaar, helaas...

Maar hoe dan ook, heren en dame oefenmaatjes, ik heb er, ook als ik moe ben en ontoegankelijk, wel ALTIJD schik in en dat helpt ontzettend bij het komen naar de lessen als je vermoeid bent. Sterker nog, als ik dat zetje niet had gevonden, dan was ik nu waarschijnlijk wel weer aardig ingerold bij The Bold and the Beautiful.

1 april 2007 - Take 3...

Hmmm, met dit weer zeg je al snel; summer’s here. Jas uit en hobbelen maar. Zaterdag goed begonnen met een drie-uurs lesje. Eerst Yang 108-vorm, daarna Chen 56-vorm, daarna door naar Xingyi en om het helemaal af te leren nog even wat ‘rondjes’ Bagua.

Daarna met vriend Wouter maar afgesproken om op de motor te stappen, met het weer van dit weekend moet je zo min mogelijk binnen zitten, en we kunnen de kilometers wel gebruiken. Echt veel hebben we nog niet gereden en volgend weekend staat er alweer een ritje naar Limburg op stapel. Nou was het motorpeil wat laag, dus broer John even gebeld, die had nog wel een voorraadje staan. Uiteraard heeft hij zich ook direct in het pak gehesen en is met ons meegereden naar Hoek van Holland.

Daarna, even een uiltje knappen, het weekend is ook daar goed voor en daarna door het nachtleven in.

’s-Ochtends weer vroeg aan de bak met de les Tit Khun. Daarna als een idioot naar de koffie verkeerd, douchen en door naar de studio. Het was tijd voor take 3. De gitaarpartijen dus, welteverstaan.

2x Peer Dellen Stratocaster en 1x Koch Powertone met 4x12-inch Jensen AlNiCo's

Half twee begonnen met een setup en om half zeven stond alles erop (één klein solootje daargelaten, maar goed, alle ritmepartijen zijn check. Was toch wel weer een behoorlijke klus. Opnemen zal nooit mijn spelletje worden, maar het was wel weer eens grappig. Volgende keer is zang wat de klok slaat. Dan nog wat koortjes en dan zijn we rond... We zijn het er in ieder geval binnen de band over eens dat het tot zover best soepeltjes loopt.

En ja hoor, eindelijk na flink wat frustratie heb ik in Rainbow Six in m'n up de library gecleard van allerhande tuig... Door naar de campus maar...

26 maart 2007 - Studio time 2...

Zaterdag een 80-jarige verjaardag van de vrouw van mijn oude badminton trainer. Hmmm, dit was een trip down memory lane. Hoop bekenden, overwegend indische mensen, dus hapjes, drankjes en avondeten genoeg. Superleuk.... Maar wat is iedereen oud geworden zeg... Klopt ook wel, ik was rond de negentien toen de muziek begon voor te gaan. Breekpunt, kan ik me herinneren, was toen we in de vergaderruimte van de sporthal stonden te repeteren terwijl de andere mensen binnen in de hal aan het knallen waren met de shuttles. Hoe dan ook, weloverwogen gestopt, maar damn wat jeukt dat weer als je het met iedereen hebt over die inmiddels goeie ouwe tijd. Brrr....

Zondag de tweede opnamedag in Studio Delft. Dit keer stonden de baspartijen op de rol. Veel minder setup uiteraard dan met de drums (één microfoon en een direct box, in plaats van zeven microfoons). Ik was netjes op tijd in de studio, in tegenstelling tot de bandmaatjes, die pas een uur later kwamen aanzetten, dus ik kon mooi onze nieuwe aanwinsten even installeren.... De vorige monitors hadden we bij de drumsessies het leven uit geholpen, en deze nearfield monitors zijn toch wel erg gaaf hoor... Al is het alleen maar om die mauie blauwe lampjes.

Hippe Alesis Monitor One MkII Active Nearfield Monitors....

Na aankomst flink rommelen met de drie baspartijen en ik moet zeggen, het staat er niet verkeerd op, eigenlijk geheel volgens verwachting, want net als Eric op drums, snapt Sandra dat wel, die bas. Goed gewerkt, San! Volgende zondag ben ik dan eindelijk aan de beurt, lekker hakken en zagen! Kan niet wachten. Ik heb uiteraard al wat herrie laten horen bij de opnames van de drums, maar dat is uiteindelijk allemaal niet op de band gekomen. Nu doen alle instrumentalisten afzonderlijk en met volle aandacht hun ding. Met een beetje geluk over twee weken de zang, dan een dagje mixen en dan is het resultaat daar. Maar goed, dan zijn we alweer heel wat chips, bier en patat verder, als deze lijn zich voortzet.

My domain...

Sannies. Als het niet past, maak je het passend...

24 maart 2007 - Studio time...

Damn, ruim een week is mijn webserver bij de provider uit de lucht geweest. Gebeld, maar je kent de berichten "al onze medewerkers zijn in gesprek, blijft u aan de lijn". Gemaild, geen reactie. De enige update werd gegeven via een vermelding op de support page "Status: not oke. Excuses voor het ongemak". Je betaalt een hoop, maar dan heb je soms ook werkelijk niets. Nou ja, niet dat er bloed uit liep, maar toch jammer. Hoe dan ook, onderstaand een "oud" nieuw logje van de eerste verrichtingen in de studio....

Al langer zat in de pijplijn dat ik met het nieuwe Red Hot Chili Peppers coverbandje een demo zou gaan op nemen in Studio Delft. Altijd handig voor het regelen van optredens, en bovendien, ook leuk voor de kids, later, denk ik dan maar. Afgelopen zondag was het zo ver. De demo wordt volledig multitrack opgenomen, dus doel van vandaag, drie drumpartijen. Snel gezegd, maar het kost toch wel tijd, leert de ervaring. Ik bedoel maar, Def Leppard was met het opnemen van hun CD 'Hysteria' vier jaar bezig (owke, de drummert moest even wennen aan het feit dat ie nog maar één arm had na zijn ongeluk, maar toch...).

Er was wel wat effort vooraf nodig; voor John en mij was het een tijd geleden dat we in de studio waren, en dan is er altijd wel wat controle nodig, liggen alle snoeren nog goed, wat waren de specifieke instellingen waar we mee werkten… En bovendien, het audio workstation hebben we pas aangeschaft na het Backbone tijdperk, dus echt intensief multitracken hebben we eigenlijk nog niet gedaan met dat ding. Slechts hier en daar een ideetje opnemen met zangeresje Janneke, destijds...

De opnamedag zelf was eigenlijk gewoon weer superleuk. Rob, oude drummer van Backbone heeft zijn kit ter beschikking gesteld, dus dat scheelde een hoop gezeul.

Na het opzetten van drums, de mikes erbij, daarna het afregelen op de mengtafel. Begeleidende muzikanten opgezet in de regiekamer zodat er geen overspraak was en afregelen van de monitoring. Daarna wat proefrondjes met wat technische probleempjes hier en daar. En toen voor het echie. Een take die niet goed was werd net zo makkelijk weer weggegooid. Een een goeie zeven en een half uur en aardig wat biertjes later was het klusje geklaard. Goed gewerkt, Eric, en thanx nogmaals voor de inspanningen, John. Het was weer superleuk.

Alright, zeven sporen hebben we dus. Ik denk dat we nog een spoor of tien moeten invullen met bas, gitaar, zang koortjes en solo’s en dan kunnen we verder naar het mixen. Geef ons nog een paar weekjes, want het is toch altijd maar weer intensief en langdurig werk, allemaal, maarja, die hele band staat ook stijf van de perfectionisten, dus wat wil je.

Voor de geïnteresseerden, we maken voor deze opname gebruik van;

Een Hill Remix 24-8-2 mengtafel
Een audio Workstation o.b.v. Cubase VST
Een MOTU 2408 met PCI-324 geluidsinterface
Sennheiser microfoonset voor drums, verder diverse AKG’s en Shures Jamo monitortjes (die deze dag vakkundig naar de schepper zijn geholpen door goede vriendin Sandra en de frequentie van haar lage B-snaar)

Meer nieuws volgt!

15 maart 2007 - What's another year…

Een paar weken geleden was ik uiteraard jarig. Om op eerlijk te gaan, ik vond het maar niks, weer zo'n jaar erbij, maar goed, gedeelde smart is halve smart, want mijn (tweeling)broer John is natuurlijk op exact dezelfde dag jarig.

Om de zaken maar praktisch te houden proberen we het altijd samen te vieren. Uiteraard hebben we een stukje overlap in de vriendengroep. Dat maakt de planning niet makkelijker en meestal zijn we al bijna weer jarig als we het feestje op de rit hebben. Dit jaar viel het mee. Afgelopen zondag met een aantal vrienden de kroeg in gegaan.

We hadden eigenlijk gerekend op een borreltje van drie tot vijf 's middags. Uiteindelijk is het toch half twee 's nachts geworden. Raar hoe hard de tijd ineens kan gaan. Maar goed, er zaten dan ook wat mensen bij die we al een tijd niet hadden gezien, dus dan is er genoeg om over bij te kletsen.

En uiteraard komen bij dit soort gelegenheden ook de kadootjes om de hoek kijken, al hadden zowel John als ik benadrukt dat dit wat ons betreft helemaal niet noodzakelijk was. Maar goed, een exemplaartje Perfect Dark Zero voor de Xbox 360, daar hoor je me niet over klagen! Een mooi exemplaar van de I-Tjing, absoluut ook geen moeite mee! Een mooie fles Absinth, maak me gek… Dus het was weer alleszins geslaagd en gezellig. Nee, oud worden is absoluut niet leuk, maar over de feestjes zal je me zelden horen klagen.

7 maart 2007; Nog niet te oud om te leren...

Owke, het is weer lang genoeg rustig geweest, op naar de volgende uitdaging in de nimmer aflatende stroom van Microsoft examens. Afgelopen weekend even gekeken welke dan precies en maandag de nodige materialen verzameld. Dinsdag, yup, dinsdag ga ik beginnen met leren.

Toevallig was het vandaag dan een redelijk afmattende dag, bezig met een infrastructuur ontwerp, en da’s eigenlijk alleen maar denken, denken, overleggen, en dan nog eens denken of je wel goed hebt gedacht. In zo’n ontwerp wil je gewoon geen fouten maken, want een klant moet er een jaar of drie, vier mee vooruit. “Sorry, denkfoutje”, doesn’t quite cut it.

Dus moe zat en ga dan nog maar eens de boeken in. Ik ben daar niet moeilijk in :-), gewoon eerst een dutje bij thuiskomst, daarna een flinke terrorist hunt met vriend Wouter en nadat we een keer of twintig op onze broek hadden gekregen (the Library is echt een draak in Rainbow Six) kon ik dan eindelijk aan de gang.

Vandaag eindelijk gepromoveerd...

Ik heb de hemi-sync ‘hyper-learning aids’ maar weer eens uit de kast gehaald. Doe ik eigenlijk altijd, en hoewel ik nog steeds niet statistisch kan staven (logisch, natuurlijk, want je doet een avond zelden over) of je er daadwerkelijk efficiënter door leert, het is wel een lekker ritueeltje. Koptelefoontje op, laptop open, leerschema’s bijwerken en tja, voorwaarts richting het examen. Met een koptelefoontje op is de afleiding in ieder geval nul. Uiteraard gaan de katten naast me liggen, maar als ik werk of studeer komen ze maar zelden storen. Wel zo praktisch.

Score so far? Hmm, een ruime honderd pagina’s gelezen, veertig oefenvragen met een allerminst dramatische score, ik zou zeggen, het begin is er. Aanstaande vrijdag er daadwerkelijk een vrij(e)dag van gemaakt en dan gedurende het weekend maar flink doorstomen, ben ik waarschijnlijk wel ergens halverwege.

Hoe dan ook, de kop is er weer af!

28 februari 2007 - Jarig...

Grmbl… Heugelijk feit, alweer een jaartje ouder. Al sinds mijn dertigste niet echt een fan meer van, die verjaardagen, maarja, als je maar rustig doorgaat met ademhalen, dan komt het uiteraard vanzelf.

Het uur U ging gisteren niet geheel geruisloos voorbij. Vriend Wouter vond het voldoende reden om er in de Zwarte Ruiter even een biertje tegenaan te klatsen (bier is zowel geschikt in situaties van troosten als van vieren) en daar had ik eigenlijk ook wel zin in. Broer John uiteraard gelijk met mij jarige job (zij het 5 minuten eerder) dus die haakte ook nog even aan. Gezellige avond!

Vanochtend direct telefoon van deze en gene, toch een alleszins leuke score aan eCards en natuurlijk een flink stukkie gebak. Had me voorgenomen deze dag als alle anderen in te vullen, dus gewoon maar op naar Tai Chi. Alleen dit keer wat zwaarder bepakt met een afdoende aantal Bossche Bollen! En daarna gewoon weer met de zwaarden aan de gang anders zouden we veel te dik worden.

Dus nou, oke, ouder worden is niet echt om over naar huis te schrijven, maar het was in ieder geval eigenlijk helemaal geen verkeerde dag!!

Zondag 25 februari 2007 - Weekend...

Hmm, zo druk als een week kan zijn, zo relaxed wordt het weekend dan wel. Vrijdagavond stond vriendin Maddie op de stoep met twee gebakjes. En ik was wel toe aan wat suiker. Supergezellig, zo’n hele avond babbelen over werkelijk helemaal niets. Nou kent ze me langer dan vandaag; vrijdagavond ben ik normaal gesproken helemaal op en heb ik de attention span van een fruitvlieg en ze past zich net zo makkelijk aan, gelukkig!

En zaterdag gewoon pas opstaan als je uit jezelf wakker wordt. Ook zoiets tofs. Genoeg over dit onderwerp gelezen en ervaren om te weten dat dat het beste is wat je kan hebben. Daarna meteen op en boodschappen doen. Had zin in een fikse trip langs memory lane. ‘Vroeger’, aten we op zaterdag vaak sambal goreng van haring in tomatensaus op brood. Feest, altijd. Een van de laatste gerechtjes die ik nog van mijn ouwe heer kon meepikken, en het ging me nog prima af! De voorraadkast ingrediënten is in ieder geval weer een beetje aangevuld.

’s-Avonds vriendin Leontine langs voor wederom een avondje babbelen over helemaal niets; ik ga er nog eens aan wennen! Zak M&M’s open, filmpje erin en een drankje erbij. Geen moeilijke materie: MI-3. Leuke film, alleen snufje teveel Tom Cruise, misschien...

Zondag langs de Studio in Delft om de opname PC op te halen en opnieuw in te richten. Over een weekje of wat ga ik met het nieuwe bandje het eerste demootje opnemen. De nummers zijn ongeveer gekozen, de aanpak ook al een beetje bepaald en nu dus het afstoffen van de spullen aldaar en even kijken hoe dat ook alweer ging, dat opnemen van een band. Zal vast goed komen en ach, haast hebben we niet. Al verwacht ik dat het opnemen van de partijen an sich wel redelijk rap kan gaan. Zeker als ik het punch in/punch out spelletje niet verleerd ben.

En ’s-avonds, ach, ik ben het nietsdoen wel weer zat. Ik neem er nog eentje, en laat de werkweek maar weer komen na een stevig onderonsje met Klaas Vaak!

Maandag 19 februari 2007 - Dat zou je aigelijk wel eens moehoeten doehoen...

Oke, het Chinees Nieuwjaar in Amsterdam is niet gelukt. Uiteraard werd het gevierd op zaterdag in plaats van op zondag, dus moesten we op zoek naar ander vertier.

Na een bizar drankje wat ik had meegenomen (getver) dat uiteindelijk gevonden in de Korte Leidsedwarsstraat in A’dam. Blond dametje stapte op het podium en het bleek Saskia Laroo te zijn, die ik al meende te herkennen. Wereldwijd een relatief bekende trompetiste. Hoewel ik haar eigenlijk kende van haar meer dance-geörienteerde werk, speelde ze hier met een jazz-combootje. Prima om te luisteren. Al ging het na toevoeging van een rapper en een saxofonist wel een tikkie teveel overboard naar mijn smaak.

Daarna nog even rustig de avond uitzwaaien in een cafeetje buiten het centrum. Gezellig om weer eens in A’dam te zijn. Sowieso een heel gezellige avond!

En voor je het weet dient de maandag zich alweer aan. Weer een dagje racen van hot naar her. Begonnen met een overleg in Utrecht en daarna door naar Apeldoorn voor een rapportage-presentatie bij een Waterschap.

’s-Avonds laat nog even een Rainbow Six co-op met Mark, Wouter en John. Ditmaal de intensiteit aan vijanden wat opgevoerd. Helemaal zo makkelijk niet, op standje realistic, maar het was wel weer heel lollig om tegen al die gecamoufleerde koppen aan te kijken.

Woensdag 14 februari 2007 - Oh, my funny Valentine...

Joepie, weer zo’n goeie! Aanstaande zondag is het Chinees Nieuwjaar en gaat het Jaar van het Varken in! Zelfs de Veronicagids rept erover. Nou gooi ik dat blad eigenlijk bijzonder vaak ongelezen de prullenbak weer in, want ik kijk niet zoveel (doelgericht) TV, maar toen mijn oog op de voorkant zag “Jaar van het Varken, ontmoet de liefde van je leven”, dacht ik, toch eens lezen...

Bladiebla natuurlijk, zoals vaker bij Veronica (een ander artikel gaat nota bene over wimpers), maar de boodschap luidt voor alle Ratten onder ons als volgt:

“Love is in the air!! Vrijgezelle varkens komen de liefde van hun leven tegen, varkens met een relatie gaan samenwonen, trouwen, willen een baby of meer kinderen. Je wentelt je in de liefde en aandacht van je dierbaren. Word nou niet lui, er moet ook nog wat gedaan worden. Die klussen in huis bijvoorbeeld. Ook op je werk ziet het er gunstig uit. En dat levert meer geld op. Kortom, een topjaar!”

Nou, dat liegt er natuurlijk weer niet om, en zo hoor ik ze graag! Lekker generiek en hapklaar, alstublieft, dat houdt het leven gemakkelijk.

Hoe dan ook, aanstaande zondag ga ik toch maar weer eens een kijkje nemen bij de drakendans, dit keer in Amsterdam, met een vriendin. De vorige afspraak was een beetje in het water gevallen en dit is natuurlijk een leuke gelegenheid voor de herkansing. Eens kijken hoe het Nieuwjaar er daar aan toegaat. Op de Zeedijk schijnt een alleraardigst Chinees tempeltje te zijn, dus daar mikken we dan maar even op!

Dinsdag 13 februari 2007 - Spanish bastards...

Even afwezig. Vandaag eens even geteld en niet minder dan elf opdrachten lopen. Hard werken is zeker niet dodelijk, maar dit is een beetje teveel van het goede. Nou ja, het is wel een luxe probleem. Sinds november stromen de opdrachten binnen. Iedereen had er vertrouwen in dat de drukte ook wel weer gevolgd zou worden door een minder drukke periode, maar het eind is zeker nog niet in zicht.

Tot overmaat van ramp last van de knie (veel lange ritten in de auto) en ook nog eens een structureel stijve nek. Vandaag kwam ik erachter dat ook dat te maken heeft met autorijden. Links duwen, rechts hangen.... Vreemd hoe een bepaalde houding je op een gegeven moment zo kan opbreken. Dus maar weer even terug naar ‘tien over twee’ en proberen de komende tijd wat relaxter te rijden, dat moet de truuk wel doen.

’s Avonds eindelijk weer eens fris geknipt en daarna met Macbro en John Rainbow Six Vegas gespeeld. Wegknallen die frustraties. Nou zijn zij er al redelijke cracks in, dus ik mocht vaker achter de ruggen schuilen dan dat ik point liep, met dat ene verdwaalde uurtje dat ik met het spel had gezeten. Maar alleszins gezellig, zo in de late uurtjes als er toch geen zinnig mens meer op is! Begonnen in de straten van Mexico met het uitschakelen van Spaans scheldende nonvaleurs. Uiteindelijk zijn we in het Casino in Vegas aangeland, dus daar gaan we volgende keer vrolijk weer verder!!

Zondag 28 januari 2007 - Belly of the Beast...

Heerlijk, zo’n weekend wat vroeg begint. Het rennen van hot naar her als gevolg van de vele opdrachten die ik op mijn bord heb, begonnen toch hun tol te eisen, samen met het altijd drukke privéleven.

Ik stond vrijdag op met een gevoel van, no way dat er vandaag iets gaat lukken, iedereen kent die dagen wel. Even wikken en wegen, maar ik besloot dat er op de zaak geen dingen speelden die niet tot maandag konden wachten. Mijn baas gebeld en gezegd, hey, ik zit er even doorheen, erg als ik snipper? Uiteraard niet. Voor dit soort situaties is er sinds november (toen de drukte voor bijna iedereen bij Unit 4 Agresso C&S begon) alle begrip en een baas heeft nog altijd liever dat er gesnipperd wordt dan dat mensen echt ziek worden.

Dus lekker rustig aan, beetje bijslapen en voor de rest niets, maar dan ook werkelijk niets gedaan. Soms mag de wereld gewoon lekker buiten de deur blijven.

Zaterdag en zondag dan wel weer gezellig. Gewoon het normale lesschema Tai Chi en heerlijk samen m.b.v. Xbox live hier en daar een uurtje knallen met vriend Wouter. Gears of War begint steeds lekkerder te lopen en je lacht en griezelt heel wat af, terwijl de virtuele karakters hun heerlijke oneliners even vaak afvuren als hun kogels. (“You’re just in time to kiss my ass...”).

Ondertussen even de nieuwe computer van vriend Mike bedrijfsklaar gemaakt en afgeleverd. Altijd goed om een blij gezicht te zien! En waar naar huis te worden gestuurd met droge Engelse humor. “Thanx, Pat, I really like you, I don’t care what all the other guys say, but I like you....!”

Nou ja, weer iemand geholpen!

En nu de avond afsluiten met een stukje lezen en dan begint de ratrace weer!! Kom maar op.

Zondag 21 januari 2007 - Schurkenpraktijken...

Alright, de week was weer druk zat, da’s een ding wat zeker is. Naast de gebruikelijke zaken zoals trainen, repeteren met het bandje, en niet te vergeten, het werk dat maar niet uit overdrive wil komen, nu ook nog eens werken aan een kostuumpie voor een themafeest.

Aan het einde van de week voelde ik me helemaal opgevreten en weer uitgek.kt. Nou ja, zo gaan dingen, soms leef je je leven en soms leeft je leven jou. Een feestje was just what the doctor ordered!

Mags was zaterdag jarig en dat feestje wordt doorgaans gevierd met een ‘superheroes and villains’ feest. Iedereen dost zich uit als een of andere superheld en daarna doe je wat je normaal ook op een feestje doet, lol hebben!

Ik moet zeggen, ik heb ze allemaal weer eens gezien, Superman, Batman en booi spande Mike, de vriend van Mags de kroon. Volkomen en absoluut kaal, mooi groen geverfd en een gelikt pak; the Mask ten voete uit. Ikzelf was uitgedost met een zelf gegipst harnasje, mijn oude psychedelische shirt en een vechtstok (don’t leave home without it). Toch wel redelijk wat bekende mensen en heel gezellig!

Gelukkig is Mags’ huis op steenworp afstand van het huis van moeders, dus daar ben ik lekker gecrashed. Ook wel eens gezellig, ’s ochtends een koppie koffie en wat geleuter voordat je je naar Tai Chi haast!

Jup, prima! Nou, volgens mij staat er de komende tijd geen themafeest meer op stapel. Kunnen we weer eens normaal gaan doen.

Vanavond eindelijk de tijd om de vervangende Xbox (de eerste was na een week al gecrashed) weer eens aan het lichtnet te hangen. Wat blijkt; batterijen van de controller op. Sure, het mag blijkbaar niet zo zijn. Nu ja, da’s een van de dingen waar ik redelijk makkelijk van zeg, dat komt wel weer een keertje. TV is niks, dus maar lekker met een boek op de bank voor de hectiek van de week me weer komt halen!

Zondag 14 januari - 60.000 kg en een beetje...

Gips wordt al heel lang gebruikt in de bouw, uiteraard, maar je komt het op veel meer plaatsen tegen. Tandpasta is tandpasta niet zonder een beetje van het spul (het wordt ook wel gebruikt voor het wit opvullen van kiertjes, het wordt hard zat), en brood, ook daar zit het in. Dit alles heeft tot gevolg dat een gemiddeld mens 60.000 kg door zijn handen of door zijn kanaal laat gaan...

Hmm, niet dat ik zo’n gipskenner ben, maar voor een kostuumfeestje had ik een superharnasje nodig en ik dacht, dat ga ik nou eens fijn zelf maken. Met papier maché een uitgangspuntje in elkaar gezet (da’s pas charmant, een volwassen kerel die met behangplaksel ingesmeerde krantenreepjes op zijn borst aan het plakken is, en daarna aan het drogen met een föhn... Maar zoals vaker, mij een biet, als het niet bevalt dan bevalt het maar niet).

Inmiddels ligt de tweede gipslaag te drogen en lig ik al wel wat achter op schema, maar de week zal zijn gaatjes nog wel hebben.

Vanochtend was de Tit Khun training weer superleuk. Ik heb niet de hele basis kunnen doorlopen, want halverwege begon de fun al. Een zandzakje werd aan een touwtje gehangen op een hoogte van pak em beet zestig centimeter. De bedoeling was er met een specifieke beweging onderdoor te komen, zonder de zak aan te raken. Uiteindelijk lukte dat prima, dus was er mogelijkheid om de details in de beweging wat aan te pakken.

Daarna werd het pas echt leuk; de zak een flinke gooi geven en er op het juiste moment onderdoor duiken en weer een andere actie als ie terugkomt. Oke, het was niet eens zo’n zware zandzak, maar als ie een paar keer tegen je rug smakt, met een flinke vaart, dan is het toch wel even afzien, ik heb zelfs een paar keertjes op de grond gelegen. Vanmiddag waren de benen nog wel een beetje week van alle actie.

Woensdag 10 januari 2007 - Hmmm, de week draait...

Je zou verwachten dat de eerste week van het jaar wordt besteed aan rustig een beetje opstarten, maar niets is minder waar gebleken...

Het werk ging meteen full blast weer door, en het ene bezoek in den lande wordt gevolg door het andere. Maar goed, dan gaan de dagen lekker snel, en ik heb het idee dat de belangrijkste projecten wel vlot zijn getrokken en dat de consultancy opdrachten ook goed verlopen.

Verder is Tai Chi afgelopen maandag weer begonnen, en hoewel de knieën toch wel even onwennig zijn, is het na een paar uurtjes alsof je helemaal geen drie weken weg bent geweest. Begonnen met een stuk vorm en een klein zoektochtje naar wat toepassingen en daarna partneroefeningen (cirkel van schepping en vernietiging). Weer superleuk, en leuk om te merken dat je zo langzamerhand steeds automatischer een oplossing begint te vinden voor netelige situaties (en geloof me, daar zit ik nog wel eens in, niet alleen v.w.b. Tai Chi).

Woensdag was het weer de beurt aan een stief rondje pushing hands! Daarna mocht ik de degens kruisen met Kristel, na eerst de 42-vorm Tai Chi Jian te hebben doorgenomen (ik blijf er maar in struikelen, maar het begint langzaamaan te komen).

Ja, het is druk en volwassen gedoe allemaal. Daar maak ik me wel eens zorgen over. Gelukkig werd ik vandaag voor het eerst sinds tijden beticht van puberaal gedrag, haha, mijn dag was goed!!

1 januari 2007 - Gelukkig, nieuwjaar...

Dat was me het feestje wel. Bij Café-Restaurant de Rootz wordt het oudejaarsfeest altijd gezellig gevierd met een themafeest. Vorig jaar was dat bijv. Mars Attacks. Toen kon ik er niet bij zijn. Dit jaar gelukkig wel, het thema was nu "Vaderlandse Geschiedenis" of iets in die richting. Rond tienen daarheen gegaan met een uitgedost groepje gezelligheid. Voor de gelegenheid had ik mezelf maar met wat snuffelen op het Internet omgetoverd tot riddertje.

Voor het feest was het onherkenbaar veranderd

Tot de late uurtjes was het dus feesten tussen diverse Prins Bernhards, Schout-bij-Nachten en kasteelvrouwen. En ook natuurlijk, zoals het hoort, mensen waarvan je met de beste wil van de wereld niet kunt achterhalenwie of wat ze zouden moeten voorstellen. Leuk hoor! Ach, je kunt zover niet plannen, maar ik zo zeggen, volgend jaar maar weer!

Voor de gelegenheid had ik in het Ibis Hotel een kamertje gehuurd. Ik wilde domweg de frustratie niet aan dat ik om vier uur 's nachts nog op zoek zou moeten naar een taxi. Vriendin Tien had hetzelfde idee, dus wel zo gezellig! Vanuit het hotel nog deze en gene gebeld voor een nieuwjaarsbabbeltje en toen ging het lichtje flink uit!

Alright, 2007 dus. Hopen maar dat dit jaar wat minder snel voorbijblaast dan 2006. Er schijnt me heel wat te wachten te staan, als ik de zeer uitgebreide horoscoop mag geloven die ik onlangs van Vriendin Mags heb gekregen. Eens zien...

The new year brings focus to finances from 8th of January, where you will be making money and spending it at the same rate until April.

Romantically there is quite a large window of opportunity in 2007. Jupiter travels across your ascendant in January and stays in the 1st house until September. During this period you feel good and project warm positive energies into the world. This in turn affects your relationships very positively and enables you to encounter people who can be good for you precisely because you are good for them. In all personal and professional transactions with others you will give and receive in equal measures.

Nou, ik ben uiteraard reuze benieuwd!! Er was natuurlijk wel meer, maar inclusief tekeningen besloeg het ding vijf pagina's... Jupiter conjuction Ascendent gebeurt maar eens in de twaalf jaar en het wordt doorgaans als bijzonder prettig ervaren. Let's wait and see.

Gelukkig nieuwjaar iedereen!!